Justin Bieber Şarkıları Dinle

1.Bölüm

Maddie akşam yemeği hazırlıklarına başlamıştı. Dikkati, Taylor’ın birkaç saat önce bir ineği doğurtarak sevimli bir buzağıyı dünyaya getirişinin heyecanlı öyküsü ile peynirli makarna arasında ikiye bölünmüştü. Bu ince, uzun boylu, açık sarı saçlı genç adam beş yıldır veterinerlik yapmasına karşın, mesleğinin dünyanın en ilginç işi olduğuna hala bütün yüreğiyle inanıyordu. Üstelik hayvanların sağlık sorunlarıyla ilgili söyleşiler içinde büyümüş olan, ortağının kızı Maddie onun için bulunmaz bir dinleyiciydi. O yalnızca sevimli bir genç kız değil, aynı zamanda Taylor’ın büyük başarısını candan bir ilgi ve beğeniyle dinleyen ender kişilerdendi. Güç bir doğum olmuş, ama Taylor doğanın önüne çıkardığı engelleri bilimin yenilmez gücüyle aşmayı becermişti. Maddie gülümseyerek dinliyor, hiçbir şey söylememekle birlikte olaydan en az Taylor kadar etkilendiği yüzünden belli oluyordu. Tüm yaşamı boyunca bu tür öyküler dinlemişti. Annesi ve babası o gece dışarıda yemek yiyeceklerdi;
Bayan Jones'un doğum günüydü. Babasının tıraş makinesinin vızıltısı, banyoda şarkı söyleyen annesinin zaman zaman detone olan sesine karıştığında ilginç bir müzik parçası oluşturuyordu. Bobby'nin odasından da çılgın bir pop müziğinin kulak tırmalayan ezgileri yükseliyordu. Maddie’nin kardeşi ev ödevlerini başka türlü yapamadığını İleri sürerdi. Babası bu kurama şiddetle karşı çıkmasına karşın, her tartışmalarında yorgun düşüp teslim olurdu. Kapının zili çaldığı zaman, Taylor anlattığı Öyküyü kesip sıkıntıyla yüzünü buruşturdu. «Biliyordum zaten iki sözcük konuşmama fırsat vermeyeceklerini. Yine hastalanan bir hayvan için beni çağırıyorlar.-Maddie önlüğünü çıkarırken tatlı tatlı güldü. “Okadar kötümser olma, bence Penny'dir. Bir ara bana uğrayacağını söylemişti.” Mutfaktan çıkarken, en kötü olasılığın gerçekleşeceğine kendini İyice inandırmış olan Taylor, üzgün gözlerle onun arkasından baktı. Çağrısını hevesle kabul ettiği, Maddie’yle sakin ve güzel bir akşam yemeği yiyip sohbet etmek yerine saatlerini izbe bir ahırda geçirmek şu anda isteyebileceği en son şeydi. Maddie’yle konuşmak her zaman çok zevkliydi. Her zaman aydınlık ve güleç yüzünü çevreleyen kısa, dalgalı kızıl saçları, yeşil gözleri ve ince uzun yapısıyla Maddie’de, Taylor'ı derinden etkileyen çekici bir sıcaklık vardı. Maddie aşağı inip ön kapıyı açtı ve karşısındaki adamı görünce donakaldı. Onu hemen tanımış, ama şaşkınlığından onun geniş omuzları ardında itişip kakışan insanları görmemişti bile. Ağzı açık, tanınmaması olanaksız o yüze bakakaldı. “Merhaba Maddie,” dedi derinden gelen, hafifçe gülümseyen o sıcak ses. O anda kıyamet koptu. Flaşlar gözlerinin içinde patlıyor, çevresinde insanlar boğuşuyor, dört bir yandan bir tekini bile anlayamadığı sorular yağıyordu. “Düşlerinin gerçekleştiğini görmek sana nasıl bir duygu veriyor Maddie?” “Bu yana bak tatlım, gülümse...”
“Kazanacağın hiç aklına gelmiş miydi Maddie?” Maddie'nin kafası karmakarışık bir panayır yerine dönmüştü. Bu gerçek değildi, şiddetli bir beyin sarsıntısı geçiriyor olmalıydı. Kimdi bu İnsanlar, neden söz ediyorlardı? İçlerinden biri fırlayarak makinesini burnunun dibine sokup deklanşöre basınca, gözlerinin önünde binlerce yıldız uçuştu. Gözlerini açtığında her şeyin birden kaybolacağına kesin gözüyle bakıyordu. Ama kaybolmadılar. Tersine, yeme üşüşen balıklar gibi sağından solundan çekiştirmeye, anlayamadığı, cevap veremeyeceği sorular sormaya devam ediyorlardı. Maddie'ye hiç bitmeyeceklermiş gibi gelen, aslında yalnızca birkaç dakikaydı. Ancak Tate Conard ona doğru bir adım atıp güven verici bir ifadeyle gülümsediğinde, genç kız gerçek dünyaya dönebildi.
“Dehşete kapılmış gibi durma.”diye mırıldandı Tate Conard yavaşça.
Fotoğrafçılardan biri bağırdı. “Bir kez öpüşebilir misiniz Bay Conard?” Aynı anda tümü birden bağrışmaya başladılar. “Hey Tate, öpsene onu!” Birkaç saniye sonra Maddie kendini Tate Conard’ın kollarında bulduğunda, dünya çılgınca çevresinde dönmeye başladı. Adam kolunu omzuna dolayıp onu kendine doğru çekmiş, yüzünü yukarı doğru kaldırmıştı. Maddie düşmemek için onun geniş omuzlarına yapışıverdi. Daha ne olduğunu anlayamadan dudakları Tate Conard’ın güçlü, sıcak ağzında kayboldu. Maddie’nin ilk birkaç saniye şaşkınlıktan açık kalan gözleri, art arda patlayan flaşlarla kapanmaya zorlandı.
'Galiba aklımı kaçırıyorum.' diye düşündü Maddie.
'Hayal görmeye başladım. Bu gerçek olamaz.' Eğer öyleyse bile. Bu biraz fazlaca etkileyici bir düştü. Çünkü Tate Conard, içinde sıcacık duygular uyandıran, tahrik edici dudaklarının altında titriyor, sırtından hafifçe bastıran eli vücudunda ürpertiler yaratıyordu. Ama Maddie'nin keçi gibi inatçı bir mantığı vardı. Gözlerini sımsıkı kapalı tutuyor ve kendi kendine bunların hiçbirinin gerçek olmadığını tekrarlayıp duruyordu. Her şey düş gücünün bir ürünüydü, ayaküstü düş görüyordu düpedüz. Şimdi gözlerini açacak ve karşısında hasta bir öküzün Öfkeli ve şaşkın sahibini bulacaktı.
-Hey, ne oluyor orada?
Hâlâ kendisine sarılan adama sımsıkı yapışmış durumda olan Maddie, 'Bak bu güzel bir soru işte,' dedi kendi kendine. Tam bu sesin de bir düş ürünü olduğunu düşünmeye başlamıştı ki, ses aslan kükremesine dönüşünce fikrini değiştirmek zorunda kaldı.
-Ne oluyor dedim!
Serbest bırakılan Maddie kıpkırmızı bir yüzle, yaprak gibi titreyerek babasına döndü. Babası, eski yün sabahlığının içinde, merdivenlerin tepesinde durmuş, ağzı bir karış açık kızına ve onun çevresini almış insan kalabalığına bakıyordu. Gazeteciler onun da resmini çekmeye haşladılar. Maddie. Bay Jones'un arkasında, üstünde mavi
Kapitone sabahlığıyla, evini istila eden bu çılgınlar ordusuna hayretler içinde bakakalmış annesini gördü.
-Evet, bana cevap verecek kimse yok mu aranızda? diye sorusunu yineledi Bay Jones.
Bu kez de herkes aynı anda cevap vermeye kalkıp, kalabalıktan anlaşılmaz bir uğultu yükselince Bay Jones'un kaşları öfkeyle çatıldı.

Umarım beğenirsiniz.

ooww harika olms cnm dvm et